Versión impresa

CÁL É PARA TÍ O MAIOR EMBLEMA DE GALICIA

CÁL É PARA TÍ O MAIOR EMBLEMA DE GALICIA

  • Lista creada por jesus porto.
  • Publicada el 03.11.2009 a las 00:26h.
  • Clasificada en la categoría Otros.
  • La lista SI admite nuevos comentarios.
  • La lista SI admite que sus elementos sean votados.
  • La lista NO admite que otros usuarios añadan nuevos elementos.

La lista no tiene tags.

Avatar de jesus porto

Último acceso 06.04.2016

Perfil de jesus porto

  • Las estadísticas del usuario se mostrarán en los próximos días.

Ver el perfil de jesus porto

Acciones de la lista

Estos son los elementos de la lista. ¡Vota a tus favoritos!

IDIOMA GALEGO

1. IDIOMA GALEGO

El gallego (galego en gallego) es la lengua propia de Galicia, donde es oficial junto al castellano (Constitución española de 1978 art. 3.2. y Estatuto de Autonomía de Galicia art. 5). Está estrechamente emparentado con el portugués, con el que formó unidad lingüística (galaicoportugués) durante... Ver mas
El gallego (galego en gallego) es la lengua propia de Galicia, donde es oficial junto al castellano (Constitución española de 1978 art. 3.2. y Estatuto de Autonomía de Galicia art. 5). Está estrechamente emparentado con el portugués, con el que formó unidad lingüística (galaicoportugués) durante la Edad Media. Diferentes entidades culturales defienden al idioma gallego como variedad diatópica del diasistema lingüístico gallego-luso-africano-brasileño.
se ha hallado el documento más antiguo escrito en gallego que se conserva, que data de 1228, se trata del fuero de Castro Caldelas («Foro do bo burgo do Castro Caldelas») otorgado por el rey Alfonso IX en abril de dicho año a la villa orensana.

Durante la Edad Media, el gallego-portugués fue, junto con el occitano, la lengua vehicular de la creación poética trovadoresca en toda la Península Ibérica (ver lírica galaicoportuguesa). El rey de Castilla Alfonso X el Sabio escribió en gallego-portugués sus Cantigas de Santa María.
Además de ser usado en Galicia, también se habla y se permite su enseñanza reglada en el El Bierzo (Provincia de León) y en una pequeña zona de Zamora llamada Las Portillas, ambas de Castilla y León.También se habla en los concejos limítrofes del Principado de Asturias pertenecientes a la comarca del Eo-Navia, llamándose eonaviego o gallego-asturiano.Una encuesta lingüística realizada en 2003 en Cataluña por su gobierno autónomo revelaba hablantes de gallego en la región. La extrapolación poblacional situaba en 61.400 los habitantes catalanes que consideraban al gallego como primera lengua, 21.000 los que la consideraban lengua propia y 11.300 los que la consideraban lengua habitual.[4]

Las comunidades de gallegos en Hispanoamérica

Ha recibido 847 puntos

Vótalo:

BANDEIRA DE GALICIA

2. BANDEIRA DE GALICIA

Ha recibido 617 puntos

Vótalo:

SANTIAGO DE COMPOSTELA, CIDADE PATRIMONIO DA HUMANIDADE

3. SANTIAGO DE COMPOSTELA, CIDADE PATRIMONIO DA HUMANIDADE

Ha recibido 604 puntos

Vótalo:

GAITA GALEGA

4. GAITA GALEGA

Ha recibido 599 puntos

Vótalo:

ROSALIA DE CASTRO

5. ROSALIA DE CASTRO

Rosalía escribiu en galego e en castelán, en prosa e en verso. A súa obra está profundamente marcada polas circunstancias que rodearon a súa vida, apuros económicos, desgracias familiares e saúde delicada. En galego escribiu os libros de poemas Cantares gallegos (1863) e Follas novas (1880... Ver mas
Rosalía escribiu en galego e en castelán, en prosa e en verso. A súa obra está profundamente marcada polas circunstancias que rodearon a súa vida, apuros económicos, desgracias familiares e saúde delicada.

En galego escribiu os libros de poemas Cantares gallegos (1863) e Follas novas (1880). En castelán e en verso, La flor (1857), A mi madre(1863) e En las orillas del Sar (1884). En castelán escribiu tamén a novela romántica El caballero de las botas azules (1867).

En Cantares gallegos, Rosalía de Castro trata de dignifica-la imaxe de Galicia, conta os costumes do pobo e defende o galego. Moitos poemas son glosas de cantigas populares. Denuncia a miseria e a emigración masiva a que estaban obrigados os galegos, sen deixar de verte-los seus sentimentos e vivencias persoais.

Follas novas é unha obra profundamente intimista, reflexo dos sentimentos persoais de Rosalía: soidade, dor e desasosego. Con poesía de acento universal, Rosalía recorre o camiño do particularismo e do universalismo, para transcende-las vivencias estéticas e dar unha visión radical da vida e preguntarse polo sentido mesmo da existencia humana.

A poetisa folclórica de Cantares gallegos transfórmase en poetisa filosófica en Follas novas, onde se amosa como un xenio da literatura universal pola súa poesía metafísica.




Rosalía escribiu en galego e en castelán, en prosa e en verso. A súa obra está profundamente marcada polas circunstancias que rodearon a súa vida, apuros económicos, desgracias familiares e saúde delicada.

En galego escribiu os libros de poemas Cantares gallegos (1863) e Follas novas (1880). En castelán e en verso, La flor (1857), A mi madre(1863) e En las orillas del Sar (1884). En castelán escribiu tamén a novela romántica El caballero de las botas azules (1867).

En Cantares gallegos, Rosalía de Castro trata de dignifica-la imaxe de Galicia, conta os costumes do pobo e defende o galego. Moitos poemas son glosas de cantigas populares. Denuncia a miseria e a emigración masiva a que estaban obrigados os galegos, sen deixar de verte-los seus sentimentos e vivencias persoais.

Follas novas é unha obra profundamente intimista, reflexo dos sentimentos persoais de Rosalía: soidade, dor e desasosego. Con poesía de acento universal, Rosalía recorre o camiño do particularismo e do universalismo, para transcende-las vivencias estéticas e dar unha visión radical da vida e preguntarse polo sentido mesmo da existencia humana.

A poetisa folclórica de Cantares gallegos transfórmase en poetisa filosófica en Follas novas, onde se amosa como un xenio da literatura universal pola súa poesía metafísica.

Ha recibido 531 puntos

Vótalo:

CATEDRAL DE SANTIAGO

6. CATEDRAL DE SANTIAGO

La Catedral de Santiago de Compostela está situada en la ciudad del mismo nombre, en el centro de la provincia de La Coruña, en Galicia (España). Acoge el que, según la tradición, es el sepulcro del Apóstol Santiago, lo cual convirtió al templo en uno de los principales destinos de peregrinación... Ver mas
La Catedral de Santiago de Compostela está situada en la ciudad del mismo nombre, en el centro de la provincia de La Coruña, en Galicia (España). Acoge el que, según la tradición, es el sepulcro del Apóstol Santiago, lo cual convirtió al templo en uno de los principales destinos de peregrinación de Europa durante la Edad Media a través del llamado Camino de Santiago, una ruta iniciática en la que se seguía la estela de la Vía Láctea comunicando la Península Ibérica con el resto del continente. Esto fue determinante para que los reinos hispánicos medievales participaran en los movimientos culturales de la época. Actualmente sigue siendo un importante destino de peregrinación.
Es el eje de la zona monumental compostelana, patrimonio de la humanidad. Cada una de sus fachadas forma con sus respectivas plazas magníficos conjuntos urbanísticos. Entre ellas, la Plaza del Obradoiro fue realizada por Casas Novoa en 1740 (siglo XVIII); asimismo barroca es la de la Azabachería, obra de Ferro Caaveiro y Fernández Sarela, modificada por Ventura Rodríguez; la de Platerías, construida por el Maestro de Platerías en 1103 (siglo XII); y sobre todo, el Pórtico de la Gloria, obra cumbre de la escultura románica concluido por el Maestro Mateo en 1188 (siglo XII).
La principal fachada es barroca y se erige sobre la plaza del Obradoiro.

Ha recibido 528 puntos

Vótalo:

FIGURA DE CASTELAO

7. FIGURA DE CASTELAO

Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao (RianXo, España, en 1886; Buenos Aires, Argentina, en 1950) fue un político, escritor, pintor, y dibujante gallego así como uno de los padres del nacionalismo gallego. Estudió medicina y afirmaba: Fixenme médico por amor ó meu pai; non exerzo a profesión... Ver mas
Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao (RianXo, España, en 1886; Buenos Aires, Argentina, en 1950) fue un político, escritor, pintor, y dibujante gallego así como uno de los padres del nacionalismo gallego. Estudió medicina y afirmaba: Fixenme médico por amor ó meu pai; non exerzo a profesión por amor á humanidade. Polifacético novelista, dibujante, caricaturista, pintor, teórico del arte y político, su obra siempre reflejó su compromiso con el galleguismo y con el mundo. Durante el exilio franquista, en 1944 publicó Sempre en Galiza, desde entonces el gran texto del nacionalismo gallego. Sus restos mortales fueron repatriados y llevados al Panteón de Gallegos Ilustres en 1984 en medio de manifestaciones nacionalistas que reprochaban a las autoridades que "los que le exiliaron ahora le rinden honores".

Sus dibujos, complementados con agudos textos, muestran a Galicia rural, el caciquismo, los pobres, los ciegos, los desamparados, el pueblo que sufre, desde una visión realista, crítica pero humorística. En el álbum Nós (1931) recogió dibujos hechos entre 1916 y 1918. En los últimos álbumes habitan los horrores de la Guerra Civil.

Se inició en la narrativa con la colección de relatos cortos Un ollo de vidro ("Un ojo de vidrio") en 1922. En Cousas ("Cosas"), Retrincos ("Pedazos") y Os dous de sempre ("Los dos de siempre"), establece un conjunto único en la narrativa gallega que culmina con la colección de ensayos Sempre en Galiza, conectando literatura, política y teoría del galleguismo. Su visión literaria tiende a desmitificar los tópicos costumbristas con un humorismo sarcástico y, de vez en cuando, esperpéntico. Castelao es sin duda el gallego más destacado del siglo XX. Se le dedicó el segundo Día de las Letras Gallegas, en 1964.

Ha recibido 516 puntos

Vótalo:

MAR DE GALICIA

8. MAR DE GALICIA

Ha recibido 492 puntos

Vótalo:

A PAISAXE VERDE DE GALICIA

9. A PAISAXE VERDE DE GALICIA

Ha recibido 487 puntos

Vótalo:

AS RIAS

10. AS RIAS

Xeograficamente, unha das peculiaridades de Galicia é a presenza das rías, indentacións na costa nas que o mar anegou vales fluviais por descenso do nivel terrestre (ascenso relativo do nivel mariño). As rías están tradicionalmente divididas en Rías Altas e Rías Baixas, segundo a súa posición... Ver mas
Xeograficamente, unha das peculiaridades de Galicia é a presenza das rías, indentacións na costa nas que o mar anegou vales fluviais por descenso do nivel terrestre (ascenso relativo do nivel mariño). As rías están tradicionalmente divididas en Rías Altas e Rías Baixas, segundo a súa posición respecto a Fisterra como punto máis occidental de Galiza.

As Rías Altas son as de Ribadeo, Foz, Viveiro, Barqueiro, no Mar Cantábrico (é dicir, ó leste de Estaca de Bares como punto máis ó norte de Galicia), e Ortigueira, Cedeira, Ferrol, Betanzos, A Coruña, Corme e Laxe e Camariñas. Estas últimas rías, situadas ó oeste de Estaca de Bares son algunhas veces recollidas como Rías Medias.

As Rías Baixas, todas na fachada atlántica, son de maior tamaño. Enumeradas (de norte a sur) son as de Corcubión, Muros e Noia, Arousa, Pontevedra,Aldán,Vigo e Baiona, .

As rías teñen importancia pesqueira, contribuíndo a que a costa galega sexa unha das zonas pesqueiras máis importantes do mundo. Asemade atraen multitude de turistas polas magníficas vistas e praias.
Esta vista en concreto, é da ria de Viveiro, na costa de Lugo.

Ha recibido 437 puntos

Vótalo:

MURALLA DE LUGO

11. MURALLA DE LUGO

Ha recibido 427 puntos

Vótalo:

HORREO

12. HORREO

O hórreo, tamén se coñece coma: cabazo, cabaceiro, cabaceira, canastro ou piorno é seguramente a construción popular galega máis coñecida e estendida polo rural galego e outras zonas do norte ibérico, coma no norte de Portugal, provincia de León, Asturias e testemuñalmente mesmo en Cantabria e... Ver mas
O hórreo, tamén se coñece coma: cabazo, cabaceiro, cabaceira, canastro ou piorno é seguramente a construción popular galega máis coñecida e estendida polo rural galego e outras zonas do norte ibérico, coma no norte de Portugal, provincia de León, Asturias e testemuñalmente mesmo en Cantabria e Euskadi. Esta construción está destinada na súa orixe a secar, gardar e en xeral conservar o millo antes de o mallar, entre outros froitos, e protexelo do ataque dos ratos. Cómpre destacar tamén o simbolismo económico que tiñan anteriormente: A maior lonxitude do hórreo, maior a riqueza do dono ou dona. Os hórreos reflicten o poder da fidalguía e o clero. Suelen estar feitos em pedra granítica cun teito a duas augas.

O hórreo galego é moito máis que todo iso. É un complemento imprescindíbel da casa labrega, expoñente da súa capacidade produtiva e signo externo das posibilidades económicas das propietarios da mesma; é verdadeira e interesante mostra de arquitectura popular, con frecuencia portadora dunha maior riqueza contrutiva que o resto da facenda; é un elemento fundamental na paixase rural, integrado nela como parte esencial e viva da aldea. É un feito realmente excepcional atopar un lugar sen hórreos.

No seu desenvolvemento interveñen unha serie de factores físicos, económicos, humanos, sociais e culturais. A súa construción efectúase maioritariamente en pedra, pero tamén os hai mixtos, en madeira, etc, se ben a gran maioría teñen a base e o habitual voladizo en material duro, non apto para a súa perforación por animais que puideran beneficiarse do froito.

Ha recibido 423 puntos

Vótalo:

MARISCO GALEGO

13. MARISCO GALEGO

Ha recibido 414 puntos

Vótalo:

EMPANADA

14. EMPANADA

Parece lógico que Galicia cuente con una tradición ancestral de un producto como la empanada, ya que eran muchas las casas de piedra que contaban con horno propio de piedra, en el que hacían las empanadas y su propio pan. La empanada gallega deriva de un origen medieval. Se colocaban diversos... Ver mas
Parece lógico que Galicia cuente con una tradición ancestral de un producto como la empanada, ya que eran muchas las casas de piedra que contaban con horno propio de piedra, en el que hacían las empanadas y su propio pan. La empanada gallega deriva de un origen medieval. Se colocaban diversos alimentos en el hueco practicado en una hogaza lo suficientemente grande de pan, esta preparación se realizaba principalmente para el condumio de los pastores.
Con el tiempo, en lugar de rellenarse un pan ya previamente horneado, se comenzó a hornear la masa de pan con el relleno ya incluido. Actualmente las más típicas empanadas gallegas son las de atún, congrio, bacalao, carne y zamburiñas, a todas ellas se les añaden trozos de pimento rojo y cebolla.

Ha recibido 400 puntos

Vótalo:

TORRE DE HERCULES

15. TORRE DE HERCULES

Ha recibido 397 puntos

Vótalo:

A IDENTIDADE DUN PASADO CELTA

16. A IDENTIDADE DUN PASADO CELTA

Ha recibido 393 puntos

Vótalo:

MUIÑEIRA

17. MUIÑEIRA

Ha recibido 390 puntos

Vótalo:

COSTA DA MORTE

18. COSTA DA MORTE

Ha recibido 375 puntos

Vótalo:

A CHOIVA

19. A CHOIVA

Ha recibido 369 puntos

Vótalo:

OS CASTROS

20. OS CASTROS

Ha recibido 345 puntos

Vótalo:

CAMIÑO DE SANTIAGO

21. CAMIÑO DE SANTIAGO

Ha recibido 335 puntos

Vótalo:

NUCA MÁIS

22. NUCA MÁIS

Ha recibido 331 puntos

Vótalo:

AS ALDEAS

23. AS ALDEAS

Unha aldea é unha divisón xeográfica correspondente a unha unidade de poboación. As aldeas integran a parroquia e estas o concello, e están constituídas polos barrios ou lugares. Cita de Castelao sobre as aldeas en Sempre en Galiza: “ As casa aldeáns, espalladas, forman un grupo natural de... Ver mas
Unha aldea é unha divisón xeográfica correspondente a unha unidade de poboación. As aldeas integran a parroquia e estas o concello, e están constituídas polos barrios ou lugares.

Cita de Castelao sobre as aldeas en Sempre en Galiza:

“ As casa aldeáns, espalladas, forman un grupo natural de poucos habitantes, chamado "lugar". (...) Os "lugares", espallados, compoñen un agrupamento que se chama "parroquia". Esta entidade é o antigo clan dos celtas. —Rodríguez Castelao, Alfonso Daniel. Sempre en Galiza ”

Demograficamente, Galicia caracterízase pola súa alta taxa de dispersión demográfica, o que, xunto a un elevado número de poboacións, fai que un 50% das entidades de poboación de España atópense en Galicia, ocupando só o 5,8% da superficie total. Así, calcúlase que en Galicia existen un millón de topónimos e microtopónimos a maioría destes vencellados a aldeas e lugares espallados por toda a xeografía do país.[1]

Nas últimas décadas Galicia vén sufrindo unha sangría de poboación rural que marcha cara as cidades, quedando a míudo as aldeas do rural baleiras. Segundo o Instituto Galego de Estatística (IGE), no ano 2007 o país tiña 1.261 lugares abandoados (sen un só habitante censado); no ano 2006 eran 1.183; en 2000 apenas superaban o millar. Ademais hai uns 1.700 lugares que só contan con 1 a 3 veciños.

Ha recibido 328 puntos

Vótalo:

POLVO / PULPO A FEIRA

24. POLVO / PULPO A FEIRA

Ha recibido 323 puntos

Vótalo:

A EMIGRACION

25. A EMIGRACION

Ha recibido 305 puntos

Vótalo:

CERAMICA DE SARGADELOS

26. CERAMICA DE SARGADELOS

Ha recibido 300 puntos

Vótalo:

O DEPORTIVO DA CORUÑA

27. O DEPORTIVO DA CORUÑA

Ha recibido 293 puntos

Vótalo:

GALERIAS

28. GALERIAS

Ha recibido 277 puntos

Vótalo:

TRAXE REXIONAL GALEGO

29. TRAXE REXIONAL GALEGO

Ha recibido 272 puntos

Vótalo:

ESCUDO DE GALICIA

30. ESCUDO DE GALICIA

Ha recibido 259 puntos

Vótalo:

CRUCEIRO

31. CRUCEIRO

Un cruceiro é un monumento relixioso constituído por unha cruz de pedra, cunha ou varias imaxes, elevada sobre unha columna asentada sobre unha plataforma e situado, normalmente, en lugares públicos, principalmente encrucilladas, beiras de camiños, adros de igrexas, etc., lugares nos que ás... Ver mas
Un cruceiro é un monumento relixioso constituído por unha cruz de pedra, cunha ou varias imaxes, elevada sobre unha columna asentada sobre unha plataforma e situado, normalmente, en lugares públicos, principalmente encrucilladas, beiras de camiños, adros de igrexas, etc., lugares nos que ás veces existían xa cultos pagáns á natureza (teoría xa proposta por Murguía e mantida por case tódolos autores).

O cruceiro é un dos monumentos máis fortemente enraizado na terra e na cultura galegas, intimamente vencellado á paisaxe rural galega. Xorde nos máis inesperados rincóns e constitúese en obxecto de respecto e devoción populares. Hoxe séguense a esculpir e plantar en prazas, xardíns e propiedades particulares pero xa cun obxectivo decorativo nada máis. O cruceiro tamén é caracteritico doutras rexións do mundo con fortes raices catolicas, por exemplo Irlanda en Europa onde se chaman high cross as que son de moita influencia celta e que esiten desde o seculo VII.

Non se coñece o número dos existentes en Galicia. Clodio González Pérez di que pasan dos 10.000, entre cruces e cruceiros [1]. A Universidade da Coruña, que está realizando desde 1993 un inventario concello a concello, estima o número en "al menos 12.000" [2]. A Bretaña francesa contaría cuns 9.000, segundo o inventario que realizou Yves Castel en 1980.

A modo de exemplo, hai catalogados "case 140 cruceiros, cruces e petos" no Porriño [3], 118 en Rianxo [4], "algo más de 300" en Vilalba [5], máis de 250 na comarca de Pontevedra [6].

A distribución por provincias é desigual, observándose unha maior abundancia nas provincias da Coruña e Pontevedra e sendo escasos en Lugo e Ourense.

Ha recibido 250 puntos

Vótalo:

A QUEIMADA

32. A QUEIMADA

A queimada é unha bebida alcohólica galega inventada arredor do século XII.O seu consumo está rodeado de tradicións. Mentres se elabora pronúnciase un conxuro para protexer contra meigallos e para manter os espíritos afastados de que a bebe.Os seus ingredientes principais son a augardente e o... Ver mas
A queimada é unha bebida alcohólica galega inventada arredor do século XII.O seu consumo está rodeado de tradicións. Mentres se elabora pronúnciase un conxuro para protexer contra meigallos e para manter os espíritos afastados de que a bebe.Os seus ingredientes principais son a augardente e o azucre ós que xeralmente se lles bota tamén casca de limón ou laranxa, uns poucos grans de café sen moer. Á mestura pódenselle engadir cachos de mazá, uvas ou algún outro ingrediente, os cales se engaden de forma independente segundo a tradición da zona.
os comensais reúnense arredor do pote no que se elabora, preferibelmente coas luces apagadas, para animar os corazóns e estreitar os lazos de amizade. Un deles encárgase de darlle o toque final erguendo cun cazo o líquido en chamas e deixándoo caer pouco a pouco no recipiente mentres pronuncia o conxuro, o que crea un ambiente moi especial.
O conxuro da queimada foi escrito por Mariano Marcos Abalo en 1967 e revisado en 1974[1].

Mouchos, curuxas, sapos e bruxas.

Demos, trasgos e diaños,

espíritos das neboadas veigas.

Corvos, píntegas e meigas:

feitizos das menciñeiras.

Podres cañotas furadas,

fogar dos vermes e alimañas.

Lume das Santas Compañas,

mal de ollo, negros meigallos,

cheiro dos mortos, tronos e raios.

Ouveo do can, pregón da morte;

fuciño do sátiro e pé do coello.

Pecadora lingua da mala muller

casada cun home vello.

Averno de satán e belcebú,

lume dos cadáveres ardentes,

corpos mutilados dos indecentes,

peidos dos infernais cus,

muxido da mar embravecida.

Barriga inútil da muller solteira,

falar dos gatos que andan á xaneira,

guedella porca da cabra mal parida.

Con este fol levantarei

as chamas deste lume

que asemella ao do Inferno,

e fuxirán as bruxas

a cabalo das súas vasoiras,

índose bañar na praia

das areas gordas.

¡Oíde, oíde! os ruxidos

que dan as que non poden

deixar de queimarse no augardente

quedando así purificadas.

E cando este beberaxe

baixe polas nosas gorxas,

quedaremos libres dos males

da nosa alma e de todo embruxamento.

Forzas do ar, terra, mar e lume,

a vós fago esta chamada:

se é verdade que tendes máis poder

que a humana xente,

eiquí e agora, facede que os espíritos

dos amigos que están fóra,
participen con nós desta Queimada

Ha recibido 227 puntos

Vótalo:

FILLOAS

33. FILLOAS

A filloa é un produto gastronómico típico da sobremesa en Galicia coñecido tamén nalgunhas zonas como freixó ou (en Baiona) marrucho. Prepárase típicamente dun xeito xeralizado nos carnavais. Un emigrante galego, empregado na cociña dun Hotel francés de luxo, fixo as filloas ou freixóas que... Ver mas
A filloa é un produto gastronómico típico da sobremesa en Galicia coñecido tamén nalgunhas zonas como freixó ou (en Baiona) marrucho. Prepárase típicamente dun xeito xeralizado nos carnavais. Un emigrante galego, empregado na cociña dun Hotel francés de luxo, fixo as filloas ou freixóas que desde Francia acadarían sona mundial coñecidos coma CREPS, que non sou outra ousa que as filloas galehas ven vendidas e promocionadas dende un meior ou maior trampolín .

Ha recibido 225 puntos

Vótalo:

ESTRELA GALICIA

34. ESTRELA GALICIA

Ha recibido 220 puntos

Vótalo:

A PARROQUIA COMO UNIDADE DE CONVERXENCIA SOCIAL

35. A PARROQUIA COMO UNIDADE DE CONVERXENCIA SOCIAL

Ha recibido 214 puntos

Vótalo:

COCIDO GALEGO

36. COCIDO GALEGO

Ha recibido 213 puntos

Vótalo:

CALDO GALEGO

37. CALDO GALEGO

Ha recibido 212 puntos

Vótalo:

A LAREIRA

38. A LAREIRA

A lareira é o lugar da cociña destinado a facer o lume nas casas tradicionais antigas galegas. Distínguense esencialmente tres partes: pedra do lar, esteo e cambota.

Ha recibido 204 puntos

Vótalo:

A VACA, RUBIA GALEGA

39. A VACA, RUBIA GALEGA

Ha recibido 203 puntos

Vótalo:

PRAIA DE RIAZOR

40. PRAIA DE RIAZOR

Ha recibido 200 puntos

Vótalo:

O CELTA DE VIGO

41. O CELTA DE VIGO

Ha recibido 199 puntos

Vótalo:

OS PAZOS GALEGOS

42. OS PAZOS GALEGOS

Ha recibido 195 puntos

Vótalo:

PRAIA DAS CATEDRAIS

43. PRAIA DAS CATEDRAIS

Ha recibido 187 puntos

Vótalo:

O BOTAFUMEIRO

44. O BOTAFUMEIRO

Ha recibido 184 puntos

Vótalo:

A HOSPITALIDADE E O CARACTER DAS  SUAS XENTES

45. A HOSPITALIDADE E O CARACTER DAS SUAS XENTES

Ha recibido 180 puntos

Vótalo:

O VIÑO ALBARIÑO

46. O VIÑO ALBARIÑO

Ha recibido 175 puntos

Vótalo:

PRODUCTOS DO PAIS ( PAN, MEL, QUEIXO...)

47. PRODUCTOS DO PAIS ( PAN, MEL, QUEIXO...)

Ha recibido 164 puntos

Vótalo:

VIEIRA

48. VIEIRA

Ha recibido 157 puntos

Vótalo:

MARISCADORAS

49. MARISCADORAS

Ha recibido 155 puntos

Vótalo:

DEPORTISTAS GALEGOS

50. DEPORTISTAS GALEGOS

Ha recibido 155 puntos

Vótalo:

CIGARRÓNS E PELIQUEIROS

51. CIGARRÓNS E PELIQUEIROS

Ha recibido 154 puntos

Vótalo:

CASAS GALEGAS DE PEDRA

52. CASAS GALEGAS DE PEDRA

Ha recibido 153 puntos

Vótalo:

AS VILAS

53. AS VILAS

Ha recibido 150 puntos

Vótalo:

A PESCA

54. A PESCA

Ha recibido 145 puntos

Vótalo:

AS FEIRAS

55. AS FEIRAS

Ha recibido 143 puntos

Vótalo:

PIÑEIROS A CARON DAS PRAIAS

56. PIÑEIROS A CARON DAS PRAIAS

Ha recibido 141 puntos

Vótalo:

O AGRO GALEGO

57. O AGRO GALEGO

Ha recibido 140 puntos

Vótalo:

AS FONTES

58. AS FONTES

Ha recibido 136 puntos

Vótalo:

MARIA PITA

59. MARIA PITA

Ha recibido 135 puntos

Vótalo:

BATEAS

60. BATEAS

Ha recibido 134 puntos

Vótalo:

CASAS DE INDIANOS

61. CASAS DE INDIANOS

Ha recibido 131 puntos

Vótalo:

ZOCAS

62. ZOCAS

Ha recibido 127 puntos

Vótalo:

ZARA-INDITEX

63. ZARA-INDITEX

Ha recibido 124 puntos

Vótalo:

A PONTE DE RANDE

64. A PONTE DE RANDE

Ha recibido 119 puntos

Vótalo:

A GALICIA URBANA

65. A GALICIA URBANA

Ha recibido 116 puntos

Vótalo:

A MODA GALEGA

66. A MODA GALEGA

Ha recibido 113 puntos

Vótalo:

A GALICIA EXTERIOR.

67. A GALICIA EXTERIOR.

Ha recibido 108 puntos

Vótalo:

Bienvenido

Con las Listas de 20minutos.es puedes crear tu propio top y leer y votar los del resto de usuarios. Ver más

Crear una nueva lista

Encuentra una lista al azar

Busca una lista

Conectados recientemente

Comentarios
Haz tu comentario aquí

© 2013-2016 - Listas de 20minutos.es | Ir a la versión móvil